داشتم کروکی گیاها رو تمرین می کردم .وقتی رسیدم به برگ درخت مرکبات هر کار کردم نتونستم بکشمش.همین طور بهش خیره شده بودم.این جور مواقع یاد حرف استاد درک و بیانمون میوفتم که می گفت:باید حستون رو درباره ی چیزی که می بینید بکشید.شما نباید دقیقا اون چیزی که می بینید رو بکشید،باید حستون رو دربارش بکشید.همین طوری به ساختار برگ خیره شده بودم ،اما اصلا نمی تونستم حسی نسبت بهش داشته باشم.یه دفعه خواهرم اومد و گفت بده منم بکشم.راپیدو دادم و از روی شکلای کتاب شروع به کشیدن برگای نخل کرد.ازم خواست تنه ی نخل رو هم بهش نشون بدم تا یه درخت کامل بکشه...خیلی جالب بود...اون حرف استاد رو بهتر از من اجرا می کرد...به شکل نگاه می کرد  و فرم اصلیش رو به خاطر می سپرد و بعد احساس اولیه اش رو از شکل می کشید.چقدر بچه ها جسورن.

به این فکر افتادم که اگه نگاهمون به دنیای اطراف اینطوری می بود الان اینقدر از این دنیا گله نمی کردیم...

اگه بخوایم یه زندگی ایده آل برای خودمون دست و پا کنیم ،فقط کافیه نگاهمون به اطراف رو ،اونجوری که حس می کنیم  برای خودمون ترسیم کنیم.نه اونجوری که هست.البته باید  احساسمون هم درست باشه.اگه همش با احساسات منفی به اطراف نگاه کنیم مسلما دفتر ما جز سیاهی و خط خطی های درهم چیزی رو به ما نشون نمی ده.

نمی دونم چه طوری موضوع رو روشن کنم!!!!!!!!!!!!!!!!

می خوام بگم که ما نیومدیم تو این دنیا که با قانونای اون زندگی کنیم.اگه اینطوری باشه...عذر می خوام ولی به نظر من همچین زندگی ای بیشتر شبیه زندگیه حیووناست.اما خد به ما عقل و قلب معنوی داده و ازمون خواسته که از دنیایی که پیش رومون گذاشته اون چه که می فهمیم و حس می کنیم رو بسازیم.اگر غیر این بود چه نیازی به موجودی با عقل و فهم...

حتما خدا دنیاهای جالبی رو داره می بینه که هنوز قیامت رو برپا نکرده و دنیا رو متوقف نساخته.

فکر کنم جالب باشه اگه ازین به بعد در کنار نوشتن خاطرات روزانه حسمون نسبت به اون روز رو بکشیم.وقتی کلمات ترسیم می شن اون وقته کخ می فهمیم چه قدر فکرامون متفاوت از همه.

خیلی عذر می خوام اگه گنگ نوشتم...بعد چند وقت ننوشتن و اینکه یه جورایی رفتم تویه فاز دیگه از دنیا با توجه به رشتم... خیلی سخت بود...امیدوارم دفعه های بعد بهتر از این باشم...